சங்கத் தமிழ் வீரம் - மௌரியர் படையை எதிர்த்த மோகூர் மன்னன்

சங்க இலக்கியங்கள் வெறும் கற்பனைப் பெட்டகங்கள் அல்ல; அவை நம் முன்னோர்களின் வீரத்தையும், நிலப்பரப்பையும், வரலாற்று நிகழ்வுகளையும் பதிவு செய்த ஆவணங்கள். அந்த வகையில், அகநானூற்றின் 251-வது பாடலை மையமாக வைத்து உருவாக்கப்பட்ட இந்தக் காணொளி, தமிழர்களின் வீர வரலாற்றில் ஒரு முக்கிய பக்கத்தை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.

சங்க காலத்தில் வட இந்தியாவில் வலிமைமிக்க அரசாக விளங்கிய மௌரியர்கள், தங்களின் பேரரசைத் தென்னிந்தியா வரை விரிவாக்க முயன்றனர். அப்பொழுது தமிழகத்தின் மீது அவர்கள் தொடுத்த போரை மௌரியர் காலத்துப் புலவரான மாமூலனார் மிகத் தெளிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.

இப்பாடலில் மோகூர் மன்னன் ஒரு தனித்த யானைக்கு (களிறு) ஒப்பிடப்படுகிறான். அடர்ந்த காட்டில், தன்னை எதிர்த்த அளப்பரிய வலிமை கொண்ட புலியைக் கொன்றுவிட்டு, நிமிர்ந்து நிற்கும் ஒரு ஒற்றை யானையைப் போல அவன் விளங்குகிறான். இது அவனது தனித்துவமான வீரத்தையும், எதற்கும் அஞ்சாத மனப்பக்கத்தையும் காட்டுகிறது.

மௌரியர்கள் சாதாரணமானவர்கள் அல்ல; அவர்கள் பெரும் தேர்ப்படையைக் கொண்டவர்கள். அவர்கள் தமிழகத்திற்குள் நுழைய தடையாக இருந்த மலைகளைத் தகர்த்து, பாதைகளைச் சீரமைத்து, நெடுந்தேர்கள் அணிவகுத்து வர வழிவகுத்தனர். இவ்வளவு பெரிய முன்னேற்பாடுகளுடன் வரும் ஒரு பெரும் படையைக் கண்டு அஞ்சாமல் நிற்பதே தமிழரின் சிறப்பு.

வானத்தைத் தொடும் அளவுக்கு உயர்ந்த வெண்மேகங்கள் தழுவும் இடத்தில், கையில் நெடுவேல் ஏந்தி நிற்கும் மோகூர் மன்னன், எதற்கும் அஞ்சாதவனாகச் சித்தரிக்கப்படுகிறான். "அவன் எதற்கும் அஞ்சான்" என்ற வரிகள் அவனது வீரத்தின் உச்சத்தைக் குறிக்கின்றன.

மோகூர் அரசவையின் நிழலில் போர் முரசு அதிர்கிறது. பகைவர்கள் எத்தனை பெரிய சேனையைத் திரட்டி வந்தாலும், ஒன்றுதிரண்ட தமிழ்ப் படைகள் ஒருபோதும் அடிபணியாது என்ற கர்ஜனையுடன் இப்பாடல் முடிகிறது. இது "யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்" என்று சொன்ன தமிழன், தன் நிலத்தின் உரிமையை என்றுமே விட்டுக்கொடுக்கமாட்டான் என்பதற்குச் சான்று.

சங்க இலக்கியப் பாடல்கள் வழி நாம் அறிவது என்னவென்றால், வலிமையான பேரரசுகள் கூட தமிழகத்தின் வீரத்திற்கு முன்னால் திணறியுள்ளன என்பதே.

கற்போம் அறிவோம் மகிழ்வோம்