கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே, பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே

"கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே, பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே" – இந்த வரிகள் வெறும் கவிதை அல்ல, அது வாழ்வியல் உண்மை. ஒருவன் ஏழ்மையின் விளிம்பில் இருந்தாலும், கல்வியைக் கைவிடக்கூடாது என்பதே இதன் சாரம்.

பண்டைய காலந்தொட்டு இன்று வரை, ஒரு சமூகத்தின் வளர்ச்சியைத் தீர்மானிப்பது கல்விதான்.

பண்டைய காலத்திலேயே தமிழர்கள் கல்விக்கு அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்தனர். "உற்றுழி உதவியும் உறுபொருள் கொடுத்தும் பிற்றைநிலை முனியாது கற்றல் நன்றே" என்று புறநானூறு கூறுகிறது. அதாவது, ஆசிரியருக்குத் தேவையான உதவிகளைச் செய்து, பொருள் கொடுத்துக் கல்வி கற்க வேண்டும் என்று வலியுறுத்தப்பட்டது.

கல்வி என்பது ஜாதி, மதம், வர்க்கம் ஆகிய எல்லைகளைத் தகர்க்கும் ஒரு வலிமையான கருவி. ஒரு எளிய குடும்பத்தில் பிறந்த குழந்தை, கல்வியின் மூலம் மிக உயர்ந்த அதிகாரப் பதவிக்கு வர முடியும். சமூகப் படிநிலையில் பின்தங்கியிருப்பவர்களுக்குக் கல்வி ஒரு ஏணியாகச் செயல்படுகிறது.

ஒரு ஆணுக்குக் கல்வி புகட்டுவது ஒரு தனிமனிதனுக்குக் கல்வி புகட்டுவதாகும். ஆனால், ஒரு பெண்ணுக்குக் கல்வி புகட்டுவது ஒரு முழு தலைமுறைக்கும் கல்வி புகட்டுவதாகும். பெண்கள் கல்வி கற்கும்போது, அது குடும்பத்தின் சுகாதாரம், பொருளாதாரம் மற்றும் குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை நேரடியாக மேம்படுத்துகிறது.

கல்வி என்பது வெறும் தகவல்களைச் சேமிப்பது மட்டுமல்ல. ஒரு பிரச்சனை வரும்போது அதை எப்படிப் பகுத்தாய்ந்து அணுக வேண்டும் என்ற பக்குவத்தை அது தருகிறது. விமர்சன ரீதியாகச் சிந்திக்கும் ஆற்றல் ஒருவரைச் சிறந்த தலைவராக மாற்றுகிறது.

வள்ளுவர் கூறியது போல, ஒருவனுக்கு அழிவில்லாத சிறந்த செல்வம் கல்வியே. மற்ற செல்வங்கள் அனைத்தும் அதற்கு அடுத்தபடியாகவே கருதப்படும்.

கல்வி என்பது ஒரு நீண்ட பயணம். அது நம்மை இருளில் இருந்து வெளிச்சத்திற்கு இட்டுச் செல்லும். பிச்சை எடுத்தாவது கல்வி கற்க வேண்டும் என்று அன்று சொல்லப்பட்டதன் நோக்கம், அறிவுப் பசியே மற்ற எல்லாப் பசிகளையும் விட மேலானது என்பதால்தான். எனவே, கற்போம், உயரங்களைத் தொடுவோம்!