போரைத் தடுத்த புலவர் - அதியமானும் ஒளவையும்!

இரண்டு நாடுகளுக்கு இடையே போர் மூளும் சூழல். ஒரு பக்கம் வலிமைமிக்க தொண்டைமான், மறுபக்கம் கொடைக்கும் வீரத்திற்கும் பெயர்பெற்ற அதியமான். இருதரப்பிலும் படைகள் தயார். ரத்த ஆறு ஓடப்போவது உறுதி என்ற நிலையில், ஒரு பெண் தன் சொல்லால் அந்தப் போரையே தடுத்து நிறுத்தினார்.

அவர் வேறு யாருமல்ல, தமிழ் மூதாட்டி ஒளவையார்.

தொண்டைமான் தன் நாட்டின் மீது போர் தொடுக்கப் போவதை அறிந்த அதியமான், போரைத் தவிர்க்க விரும்பவில்லை; ஆனால் தேவையற்ற உயிரிழப்புகளைத் தவிர்க்க விரும்பினான். அதனால், ஒளவையாரைத் தூதுவனாகத் தொண்டைமானிடம் அனுப்பினான்.

ஒளவையார் தொண்டைமானின் அரண்மனைக்குச் சென்றார். தொண்டைமானுக்குத் தன் படை பலத்தின் மீது மட்டற்ற பெருமை. ஒளவையாரிடம் தன் வீரத்தைக் காட்ட நினைத்த அவன், அவரைத் தன் ஆயுதக் கிடங்கிற்கு அழைத்துச் சென்றான்.

அங்கே வரிசை வரிசையாகப் புதிய ஈட்டிகள், வாள்கள், கேடயங்கள் மின்னின. "பார்த்தீர்களா ஒளவையாரே, எனது ஆயுதங்கள் எவ்வளவு அழகாக, கூர்மையாக, நெய் பூசப்பட்டு மின்னுகின்றன!" என்று பெருமிதத்துடன் கூறினான்.

அவன் உள்மனதில், "இதைப் பார்த்தாவது அதியமான் பயப்படட்டும்" என்ற எண்ணம் இருந்தது.

தொண்டைமானின் செருக்கை அடக்க நினைத்த ஒளவையார், ஒரு பாடலைப் பாடினார். அந்தப் பாடல் புகழ்ச்சி போலத் தெரிந்தாலும், அதற்குள் மிகப்பெரிய இடி ஒளிந்திருந்தது:

"தொண்டைமானே! உன்னுடைய ஆயுதங்கள் மயில் தோகை அணிவிக்கப்பட்டு, மாலை சூட்டப்பட்டு, நெய் தடவி மிகவும் அழகாகக் காட்சியளிக்கின்றன.

ஆனால், என் மன்னன் அதியமானின் ஆயுதங்களோ, போர்க்களத்தில் பகைவர்களின் உடல்களைத் துளைத்ததால் நுனி ஒடிந்து, ரத்தம் படிந்து, கொல்லனின் பட்டறையில் பழுது பார்க்கப் போட்டுக் கிடக்கின்றன!"

இந்த ஒற்றைப் பதில் தொண்டைமானை நிலைகுலைய வைத்தது.

தொண்டைமானின் ஆயுதங்கள் - பயன்படுத்தப்படாதவை. அதாவது அவன் போர்க்களத்தைப் பார்த்திராத கன்னிப் பையன்.

அதியமானின் ஆயுதங்கள் - சிதைந்தவை. அதாவது அவன் போர்க்களத்திலேயே வாழ்ந்து பழகிய மாவீரன்.

அதியமானின் அனுபவத்தையும், அவன் படையின் வீரத்தையும் ஒளவையார் மிக நாசூக்காகத் தொண்டைமானுக்குப் புரியவைத்தார். "அனுபவம் இல்லாத உன்னால், போரிலேயே வளர்ந்த அதியமானை வெல்ல முடியாது" என்ற உண்மையை உணர்ந்த தொண்டைமான், தன் போர் எண்ணத்தைக் கைவிட்டுப் பின்வாங்கினான்.

ஆயிரக்கணக்கான வீரர்களின் உயிரை ஒரு சிறு பாடல் காப்பாற்றியது. இன்றும் நமக்குச் சொல்லும் செய்தி ஒன்றுதான்: