எங்கு சென்றாயோ ?

இந்தப் பாடல் முழுவதும் ஒரு பெண்ணின் உள்ளக் குரல். பிரிவின் வலி, காத்திருப்பின் கசப்பு, காதலின் ஆழம், கோபத்தின் வெப்பம், ஊர்வாழ்க்கையின் பின்னணி – இவை அனைத்தும் ஒன்றாக கலந்துள்ளன. சங்க இலக்கியத்தின் அகம் பரப்பில் நம்மை அழைத்துச் செல்லும் ஒரு உருக்கமான பாவை இது.

இது வெறும் கேள்வி அல்ல.
இது குற்றச்சாட்டு.
இது வேதனை.
இது உரிமை.

காதலன், “களிப்புடை வாழ்வு தவறு” என்று எண்ணி, “குன்றத்து கோமானை காண” – அதாவது அரசியல் அல்லது அரசர் தொடர்பான கடமைக்காக சென்றிருக்கலாம். “நாடும் நகரும் திரிந்து ஊர் நியாயம் பேச” என்பதில் அவர் ஒரு தலைமைப் பொறுப்பில் இருப்பது தெளிவாகிறது.

இங்கே காதலன் ஒரு சாதாரண நபர் அல்ல –
அவன் ஒரு பொது மனிதர்.
அவளுக்கு மட்டும் சொந்தமானவன் அல்ல.

அதுவே இந்தப் பாடலின் மையத் துன்பம்.

“நிலவினும் வெளிது என் சினம்” என்று கூறும் போது, அவள் கோபத்தை நிலவின் வெளிச்சத்துடன் ஒப்பிடுகிறாள்.

நிலா – மென்மை, அமைதி, அழகு.
ஆனால் அவளின் சினம், அதைவிட வெளிச்சமாய், வெளிப்படையாக.

இது அச்சமில்லா காதல்.
அவள் கோபம் காட்டத் தயங்கவில்லை.

இங்கே “ஐயா” என்று அழைப்பது மரியாதை;
“வசைத்திடுவேன்” என்று சொல்லுவது உரிமை.

இந்த இரண்டின் கலவையே சங்கப் பெண்களின் தனிச்சிறப்பு.

இது வெறும் இயற்கைச் சித்திரம் அல்ல.
இது காலநிலை, திருவிழா, சமூகச் சூழல் ஆகியவற்றின் அடையாளம்.

வைகை ஆறு – பாண்டிய நாட்டின் உயிர்நாடி.
பாண்டிய நாடு – சங்கத் தமிழகத்தின் பெருமைமிகு அரசாட்சி.

வைகை நிரம்பி வழிகிறது – வளம்.
புது மணத்தார் புத்தாடை தரித்து கொண்டாடுகின்றனர் – திருமண காலம்.
காதலர்கள் ஆற்றங்கரையில் பாடுகின்றனர் – காதலின் பருவம்.

அனைவரும் மகிழ்கிறார்கள்.
ஆனால் அவள் மட்டும் காத்திருக்கிறாள்.

இது தனிமையின் மிகப் பெரிய வலி:
மற்றவர்களின் மகிழ்ச்சி தான் தன் வெற்றிடத்தை நினைவூட்டுகிறது.

தாமரை – தமிழ் இலக்கியத்தில் பெண்ணின் முக அழகுக்கான நிரந்தர உவமை.
“புது மலர்” – இளமை, புதுமை, நாணம்.

ஆனால் இங்கே இந்த உவமை ஒரு எதிர்மறை ஒப்பீட்டையும் கொண்டுள்ளது.
அந்த காதலியின் முகம் மலர்கிறது;
ஆனால் பாடலின் நாயகி வாடுகிறாள்.

“தளிர் பகைவனை நடுங்க செய்யும் பாண்டியன்” – இங்கே வீரமும் சேர்க்கப்படுகிறது.
அவள் காதலன் அரசருடன் உறவாடும் வீரர்.

அவள் மணதிருப்பது ஒரு வீரனை.
ஆனால் அவளுக்கு அவன் ஒரு கணவன், ஒரு காதலன்.

இது மிக ஆழமான காட்சி.

வளையல் – மணமகளின் அடையாளம்.
அது உடைந்துள்ளது – துயரத்தின் தாக்கம்

கூந்தல் கலைதல் – அலங்காரமின்மை, மனச்சோர்வு.

அவள் இனி அலங்கரிக்கவில்லை.
அவள் காத்திருக்கிறாள்.

இது சங்க இலக்கியத்தில் காணப்படும் “பிரிவு நிலை” போன்றது.

ஏன் நீயும் மற்ற ஆண்களைப் போல வீட்டில் தங்கி வாழ முடியாதா?

இது ஒரு பெண்ணின் எளிய ஆசை –
பொது புகழ் வேண்டாம்;
பெரிய கடமை வேண்டாம்;
அவன் அருகில் இருந்தால் போதும்.

இது ஒரு உறுதிமொழி நினைவூட்டல்.

அவன் முன்பு கூறிய வாக்குறுதி –
அவள் மறக்கவில்லை.

குடுத்த வாகை மறக்காமல் வீடு வந்து சேருங்கள் எனை கூறுகிறாள்.

இங்கே “செந்தமிழ்” என்பது மொழியின் அழகை மட்டும் குறிக்காது.
அது நெஞ்சார்ந்த உண்மை, நேர்மை, மரபு, கண்ணியம் ஆகியவற்றின் சின்னம்.

இந்தப் பாடல் சொல்லுவது:

ஒரு பெண், தனது வீரக் காதலனை உலகத்துடன் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டிய நிலை.

இந்தப் பாடல் சங்கத் தமிழின் நெஞ்சார்ந்த காதல் உலகை நினைவூட்டுகிறது.
இது ஒரு பெண்ணின் தனிப்பட்ட உருக்கமாக இருந்தாலும்,
அது காலங்களைக் கடக்கும் உணர்ச்சி.

இன்றும்:

இவை மாறவில்லை.

அதனால் இந்தப் பாடல் பழமையானதாய் இருந்தாலும்,
அதன் உணர்ச்சி மிக நவீனமானது.

கற்போம் அறிவோம் மகிழ்வோம்