செருமுக நோக்கிச் செல்க

"செருமுக நோக்கிச் செல்க" ஒக்கூர் மாசாத்தியார் எழுதிய புறநானூற்று பாடலில் வருகின்ற வரி அது.

இந்தத் தாய் சாதாரணமானவள் அல்ல; அவள் ஒரு 'பெருமகன்' அல்லது 'வீரத்தாய்'. அவளது குடும்பம் பல தலைமுறைகளாக நாட்டிற்காக உயிர் நீத்த தியாகக் குடும்பம்.

முதல் நாள் போரில், அவளது தந்தை பகைவரின் யானைப்படையைச் சிதறடித்து, வீரமரணம் அடைந்தார். ஒரு மகளாக அவள் கதறி அழுதிருக்க வேண்டும், ஆனால் தன் தந்தை ஒரு மாவீரனாக இறந்ததை எண்ணிப் பெருமிதம் கொண்டாள்.

மறுநாள் போர். அவளது கணவன், நாட்டின் செல்வமான ஆநிரைகளை (பசுக்களை) மீட்கச் சென்றபோது போர்க்களத்தில் வீழ்ந்தான். ஒரு பெண்ணுக்குத் தாலி அறுந்த சோகம் உலகிலேயே பெரியது. ஆனால், அவள் அதையும் தாங்கிக்கொண்டாள்.

மூன்றாம் நாள் போர் முரசு ஒலிக்கிறது. வீட்டில் எஞ்சியிருப்பது சிறுவன் போன்ற அவளது ஒரே மகன் மட்டுமே. அவன் இன்னும் உலகையே பார்த்திராதவன். ஆனால், அந்தத் தாய் சற்றும் தயங்கவில்லை.

இவ்வளவு துணிச்சல் ஒரு பெண்ணுக்கு இருக்கக் கூடாதே!

தன் ஒற்றைப் பிள்ளையையும் போருக்கு அனுப்பும் இவளது நெஞ்சுரம் கல்லால் ஆனதோ?

என்று ஊரே அவளை வியந்து நோக்குவதாகப் புலவர் பாடியுள்ளார். அவளுக்குத் தெரியும், தன் மகன் திரும்பி வருவது கடினம் என்று. ஆனாலும், அடிமைப்பட்டுக் கிடப்பதை விட, தன் குலப்பெருமையைக் காத்து வீர மரணம் அடைவதே சிறப்பு என அவள் கருதுகிறாள்.

வீரம் என்பது ஆண்களுக்கு மட்டுமல்ல, அந்த வீரர்களைப் பெற்றெடுத்த தமிழ்த் தாய்க்கும் ரத்தத்திலேயே ஊறியிருக்கிறது என்பதை இந்தப் பாடல் உணர்த்துகிறது.